به رسم ادب ممنونم از اینکه یاد من بودی ... خب اینم از بخت سیاه منه که سهمم از تو که همه چیزم بودی که همه چیزت بودم شده سالی یه کامنت... گله ای از تو نیست این رسم روزگاره همیشه ادم وقتی میفهمه که دیگه فرصتی نیست وقتی یاد میگیری چطور بازی کنی که بازی تموم شده.. وقتی متوجه میشی که دیگه توجهی نیست... وقتی لازمه که باورت کنن که دیگه باوری نیست ولی صادق باش و وانمود نکن که نمیدونی من دیگه هرگز بهانه ساختن زندگیم رو نخواهم داشت اگه فکر میکنی که از این مرحله از زندگیم میتونم عبور کنم سخت در اشتباهی .. هرکسی یه ظرفیتی داره یکی میتونه یکی نمیتونه منم اینجوریم دیگه... مت

تو که دستت به نوشتن آشناستدلت از جنس دل خسته ماستدل دریا رو نوشتی، همه دنیا رو نوشتیدل ما رو بنویس...دل ما رو بنویس...بنویس هر چه که ما رو به سر اومدبد قصه ها گذشت و بدتر اومدبنویس از ما که در حال فراریمتوی این پاییز بد فکر بهاریمدست من خسته شد از بس که نوشتمپای من آبله زد بس که دویدمتو اگر رسیده ای ما رو خبر کنچرا اونجا که تویی من نرسیدم؟تو که از شکنجه زار شب گذشتیاز غبار بی سوار شب گذشتیتو که عشقو با نگاهت تازه دیدیبادبان به سینه دریا کشیدیبنویس از ما که عشقو نشناختیمحرف خالی زدیم و قافیه باختیمبگو از ما که به زندگی دچاریملحظه ها رو میکُشیم ، نمی شماریم